Του Μέλιου Ανδρικόπουλου
”Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάνε τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν”. Ο. Wilde
Το βασικότερο και σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας, είναι ότι -ταυτόχρονα- οδηγείται -σπαρασσόμενη- σε πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις. Δεν έχει ενιαία κατεύθυνση, δεν έχει συναίσθηση ότι είναι συγκροτημένο κράτος, δεν μπορεί να ξεφύγει από νοοτροπίες ”μικρομάγαζου”. Από ψυχιατρικής πλευράς, η συνολική εικόνα της χώρας, είναι αυτή των εσωτερικών συγκρούσεων, της νοσηρής ηττοπάθειας, των τάσεων αυτοκαταστροφής, της αλληλοεξόντωσης.
- Μία από τις κύριες αιτίες, της αδυναμίας της χώρας να αναταχθεί, είναι η παντελής έλλειψη αξιοκρατίας που υπάρχει σε όλο το εύρος της διοίκησης. Η αναξιοκρατία ”βασιλεύει” παντού. Πάντα , μα πάντα, θα επιλεγεί για τη θέση ευθύνης, ο συγγενής, ο φίλος, ο κολλητός. Τον άλλον που έχει πραγματικά και- αντικειμενικά- σημαντικά προσόντα, θα προσπαθήσουν όλοι να τον κοντύνουν, να τον συκοφαντήσουν, να τον ευτελίσουν, να τον απαξιώσουν. Ο στόχος και ο λόγος είναι προφανής: πρέπει να ”βυθιστεί’,’ για να αναδειχθεί ο ”φελλός”. Αν σε κάτι είναι ”αυθεντία” οι Έλληνες, είναι στο να υπονομεύουν τους άξιους, τους ικανούς και ελπιδοφόρους και να αναδεικνύουν ασήμαντους, δόλιους και ραδιούργους ανθρώπους. Αυτό δύσκολα αλλάζει ,διότι είναι θέμα νοοτροπίας. Κληρονομήθηκε από τα βάρβαρα χρόνια της τουρκοκρατίας..
- Οι Έλληνες δεν έχουν αυτοπεποίθηση. Για τον λόγο αυτό και επιδιώκουν πάντα να απευθύνονται για την επίλυση των προβλημάτων τους στον ”βουλευτή τους”, στον παπά της ενορίας, στον υψηλόβαθμο συγγενή τους, σε γνωστούς και φίλους. Το ”μέσον”, ουδέποτε καταργήθηκε στην ρημαγμένη Ελλάδα. Το μέσον φυσικά οδηγεί μοιραία, σε πολλές περιπτώσεις και αυτό, στην αναξιοκρατία και στην περιθωριοποίηση του ικανού και του άξιου. Έχει τόσο πολύ εμπεδωθεί αυτή η αντίληψη, που ακόμα και στο συνεργείο αυτοκινήτου να πας, σε ρωτάει ο μάστορας: ”Ποιος σε έστειλε σε εμένα;” Την ίδια ερώτηση κάνουν και οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι λογιστές και γενικά όλοι όσοι προσφέρουν κάποιου είδους υπηρεσίες.
- Οι Έλληνες εκτός από έλλειψη αυτοπεποίθησης, ”πάσχουν” και από σοβαρή, σοβαρότατη ανασφάλεια. Αισθάνονται πως από μόνοι τους, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της κοινωνίας και της ζωής, στις κοινωνικές αντιξοότητες που προκύπτουν, στα σύνθετα προβλήματα της καθημερινότητας. Για αυτό και εντάσσονται ταχύτατα , πολύ εύκολα σε διάφορες ”ομάδες”. Οι ομάδες αυτές είναι κυρίως, κομματικές, κοινωνικές, ποδοσφαιρικές, μασονικές(για τους λίγους..),τοπικές κλπ. κλπ… Επειδή θεωρούν ότι οι ίδιοι, δεν είναι επαρκείς στο να σκέφτονται λύσεις και να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματά τους, αφήνουν την ”ομάδα” να σκεφτεί για αυτούς, ακόμη και χωρίς αυτούς.. Αυτοί ικανοποιούνται στο ρόλο του κλακαδόρου, του ακροατή, του θεατή και του αφισοκολλητή. Έτσι ο καιρός περνάει χωρίς σκέψη και χωρίς σκέψη περνάει ο καιρός!! Ωστόσο, σε ευρύτερες κοινωνικές συναντήσεις ,κρύβουν επιμελώς τον ακραίο φανατισμό τους, το πάθος και την υποταγή τους στην ομάδα που ανήκουν και προσπαθούν -ανεπιτυχώς- να παρουσιαστούν ως άνθρωποι αντικειμενικοί, με ευρύτατη σκέψη, με πραγματικά δημοκρατική αντίληψη και βαθύ σεβασμό στην αντίθετη θέση και άποψη.. Αυτό φυσικά στην πράξη σημαίνει ότι έχουν αυτοκαταργηθεί, έχουν αυτοϋπονομεύσει την ελεύθερη βούληση και προσωπικότητα, που τους έχει δώσει η φύση και έχουν κατέβει στο επίπεδο του ταπεινού και πιστού οπαδού, ρόλος που καθόλου δεν τους δυσαρεστεί και δεν τους ενοχλεί… Αυτή η ”μη ενόχληση”, είναι που συμβάλει καθοριστικά, στην εγκαθίδρυση μιας ευρύτατης, βαριάς και ανίατης κοινωνικής παθογένειας.
- Είναι φυσικό λοιπόν, ένας λαός που έχει διδαχθεί να ”σέρνεται” και έχει εκχωρήσει την αυθεντικότητά του, να προσπαθεί απεγνωσμένα να αγκιστρωθεί από ξενόφερτα πρότυπα παρακμιακών λαών, πιστεύοντας ότι έτσι θα πορευτεί με ”ασφάλεια”, στον δύσβατο δρόμο της κοινωνικής -και όχι μόνο -ζωής. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, είναι να έχει χαθεί οριστικά η δυνατότητα Αναγέννησης του Ελληνικού Λαού. Το χειρότερο από όλα: Καθημερινά κατεβαίνει όλο και πιο πολύ σε πνευματικό επίπεδο. Οι αξίες, τα ιδανικά και τα οράματά του, περιορίζονται στην καθημερινή και μόνο επιβίωση, χωρίς περαιτέρω ανησυχίες. Η Ελλάδα των ποιητών ,των διανοουμένων και των στοχαστών, έχει χαθεί οριστικά. Αυτό δεν έγινε ξαφνικά. Συμβαίνει σταθερά, μεθοδικά και συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα θα πορεύεται σε μόνιμη καθοδική τροχιά και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σταθερά, σε εκφυλισμό ,και ολοκληρωτικό αφανισμό. Από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, δεν αναμένουμε ιδιαίτερα αποτελέσματα, διότι απλά δεν το γνωρίζουν το θέμα, δεν τους ενδιαφέρει ούτε καν να το προσεγγίσουν. Οι πολιτικοί της Ελλάδας-οι περισσότεροι- είναι οι μουσικοί που παίζουν βιολιά την ώρα, που η χώρα ”Τιτανικός”- Ελλάδα, οδεύει προς τον πάτο της θάλασσας και στην απόλυτη καταστροφή. ” Ο έχων νουν νοείτω”.